Consejos y avisos

6/5/21

La encontre...

Cuando escribí el articulo sobre el Ourensano-betico Benito Villamarin, mi intención era enseñaros esta fotografía del estadio del Couto, pero los "elfos" de la informática me la ocultaron y no fui capaz de encontrarla, como suele suceder ahora que no la buscaba, apareció. Aquí os la dejo.

  Nos vamos al martes 17 de febrero del año 59, en que el Betis venia de jugar un partido en Vigo. Fruto de las grandes amistades y el sentimiento ourensano que tenia don Benito, no fue difícil convencerlo de que hiciera una parada en nuestra ciudad para ayudar a recaudar fondos con un partido amistoso, (las arcas del Ourense nunca estuvieron boyantes por lo que se ve.....). 

   En ese partido se celebro este acto de agradecimiento en el que el Club Deportivo Ourense entrego una placa a Don Benito, en la fotografía aparecen de izquierda a derecha: Malet- Benito Villamarin- el arbitro del encuentro, un directivo del Ourense y la estrella del Betis, Luis del Sol..
 

5/5/21

Como se podía.....



 Hoy seria algo totalmente impensable, pero en aquellos tiempos las cosas se hacían como se podía....

    Uno de nuestros centros escolares con mas solera es el Colegio Cardenal Cisneros, su nacimiento es fruto de la fusión de otros centros históricos de nuestra Auria, pero eso es una historia que tengo pendiente.

 Hoy lo que quería es que vierais como estaba el centro cuando se comenzaron a impartir las clases, ladrillo a la vista y eso era lo de menos, porque me cuenta algún buen amigo (un abrazo y mucho animo a Luis que lleva un tiempo con problemas de salud...), que en muchas aulas no había cristales con el consiguiente "problemilla" que suponia el frio, y que las escaleras tenian un ladrillo a modo de peldaño y en los primeros dias habia que subir en fila india.

   Sea como fuera y a pesar de las condiciones allí impartieron clases algunos de los mejores maestros de la "villa", y de allí salieron muchos y muy buenos artistas y profesionales ourensanos.  ¡Eso es precisamente lo que necesito!, conocer los nombres de todos estos personajes, para poder citarlos sin dejar como hago con frecuencia a muchos en el tintero. 

Para ayudar a qui os dejo una foto de un grupo de alumnas de 7º de bachiller año 48 en una excursión; al profe que las acompañaba creo que no necesito presentarlo ¿No?...


  

4/5/21

La reconoceran los expertos....

  El amigo Lisardo Mazaira, es un colecionista (junto con Pachi Villanueva) que mas tesoros guarda de nuestra ciudad. Vinilos, aparatos de Radio, botellas de Gaseosa, y principalmente programas de Cine de mano. Si os fijáis para el final he dejado el tema "fotografías", pero es que mientras no ordene un poco su archivo es casi como si no lo tuviera. (no tanto, pero tiene que ponerse a ello...).

  Entre sus tesoros, tiene una serie de esquinas de la ciudad, de la que le he "robado" esta. No daré datos de ella, para ver como andáis de memoria y si conocéis como era nuestra ciudad. 

   Solo unas pistas para los mas jóvenes: Estaba en la que fue "reformada" entrada de Castilla. en su entorno se produjo uno de los mas espeluznantes incendios de la crónica negra de la ciudad. (colaboro a ello en gran medida la existencia de un taller mecánico), padre e hija perdieron la vida. A pesar de estar muy próxima la Virgen del Carmen, (de aquellas aun estaba mas cerca...). Hoy esa calle que se ve en la fotografía no guarda ni una de esas viejas casas, y todas han crecido a lo alto, la que menos multiplico su altura por cuatro..

   Ya me diréis si os situáis...... 
 

3/5/21

Maios 2021

 

Otro año en el que las circunstancias desaconsejan celebrar nuestra fiesta de los Maios, espero que sea la ultima y esta mala pesadilla termine de una vez.

  Intentando que no se olvide la fiesta hoy os enseño una pequeña coleccion de las fotografias que con esta temática están en mi archivo. Os aseguro que es una de las celebraciones junto con los carnavales mas fotografiadas. Espero que os guste...




Foto de Luis Baños 2017.

Fotos de Rizo, Regueiro, Unifa, Reza  etc cedidas por Suso Gomez y Ana (Chenry), 

1/5/21

Ourensan@s Inmortales XIX, Ángela Santamarina

   Fotografía da web Do colexio Santo Ángel 


Angela Santamarina Alduncín

"Angelita Varela" (Ourense 1863-1956)

Esta entrada  publicouse inicialmente o día 1 de xullo do 2014 decidín recuperala pra que forme parte da lista dos nosos inmortais


   Nacida no Tandil, (Bos Aires, Arxentina) en xaneiro de 1863, era filla de Ramón Santamarina Valcárcel (ourensán de nacemento), e María Ángela de Alduncín Gaspuy, quedou orfa de nai aos tres anos de idade, e o seu pai decidiu confiala xunto aos seus irmáns ao coidado da súa tía Dolores Santamarina na nosa cidade.
Dolores había estado casada con Rafael Vidal, con quen tivo o seu único fillo Alejandro Vidal Santamarina; enviuvou e posteriormente contraeu novo matrimonio con Antonio Varela Bahamonde; de aquí vén o apelido adoptado por Angelita.
Aínda que os seus irmáns decidiron retornar á Arxentina, onde tiveron algún deles un papel moi importante na historia do país; Angelita decidiu continuar en Ourense coa súa tía.
Emparentou coa familia Temes, polo seu matrimonio co fidalgo Isidoro Temes e Sáenz de quen enviuvou no 1918.
Fíxose cos títulos nobiliarios de Marquesa de Atalaya Bermeja, (por rehabilitación propia en 1924), e o de Condesa do Valle de Oselle, (por rehabilitación da súa tía Dolores, en 1920 quen llo cedeu), Hoxe en día non fose posible, pero naqueles tempos era perfectamente legal.

A boa posición económica que o seu pai facilítolle, permitiu que desde o primeiro momento Angelita colaborase coa gran maioría de obras de caridade que se lle propuñan, seguindo o exemplo da súa tía Dolores; así mesmo a súa disposición a colaborar coa cidade era tal, que os visitantes ilustres que se achegaban por Ourense, habitualmente eran aloxados na súa casa. Como recoñecemento a estas obras, foi nomeada presidenta de honra da Cruz Vermella Española, e condecorada coa Gran Cruz de Beneficencia (Ano 1926).
Ao mesmo tempo, seguindo os consellos do seu confesor Antonio Rey Soto, financiou múltiples obras culturais; a máis destacada, foi posibilitar que o propio Rey Soto reunise unha fantástica biblioteca, a cal aínda que inicialmente ía ter como depositaria á nosa cidade, (concretamente o edificio que foi vivenda de dona Angelita na intersección de Santo Domingo coa rúa do Alba, era a función para a que se destinaba), diversos problemas e desencontros, fixeron que terminase enriquecendo a biblioteca dos Mercedarios en Poio.

Sen ánimo de crítica, gustaríame mencionar o inxusta que é ás veces a historia, vendo que é máis fácil atopar comentarios sobre a anécdota de que a diario lle levaban unha vaca desde as súas leiras no Couto, ata a súa casa en Santo domingo, para ser ordeñada; que sobre a gran achega que fixo á cidade facilitando a creación da fundación Santamarina-Temes, xestora do complexo do Santo Anxo (financiado por ela na súa totalidade), e cedéndolle a esta todas as súas propiedades, (entre as que se atopan a mellor colección de pezas de cerámica de Sargadelos, obras pictóricas de gran valor, xoias etc.).

Faleceu Dona Ángela Santamarina, na nosa cidade o 5 de Xullo de 1956

Fotografía propiedade de Ester Pacheco, feita polo seu pai Augusto Pacheco