lo ideal era el empedrado que habiles canteros hacian en calles mas "intimas" de la ciudad, Paz, Santo Domingo.... durante un tiempo su superficie lisa era una maravilla, pero como loscarros pasaran mucho por ella, no tardaban en descolocarse..
Consejos y avisos
18/6/26
Alameda en ese año 1925
15/6/26
Atletismo en el Loña
![]() |
| Sociedad Gimnastica de Pontevedra. Campo Loña 1930 |
Deporte y música son, con diferencia, los motivos más habituales para disparar una fotografía; y dentro del deporte, sin duda el fútbol, aunque no es el único: el ciclismo y el atletismo también tenían gran "gancho".
Hoy recupero una de las imágenes que Leopoldo Iglesias obtuvo en el año 1930 durante la exhibición de atletismo que se celebró en el campo Loña. Lo triste es que, en realidad, ese grupo de atletas que posan para la foto Villar son parte del equipo de la Sociedad Gimnástica Pontevedresa, quienes, con la intención de fomentar este deporte en nuestra provincia, habían venido invitados (y repetirían en las fiestas del Corpus).
La verdad es que no se puede decir que no hubiera afición y atletas en Ourense; lo que no había, o era muy escaso, era el apoyo que estos recibían para entrenar y competir. El campo Loña, que fue el escenario elegido para la exhibición, no contaba precisamente con las mejores condiciones para la práctica atlética, por no hablar de la imposibilidad de utilizar la instalación más que en ocasiones muy concretas. El fútbol era prioritario.
5/3/26
En busca de Adolfo Gonzalez
Desde aquellas espero vuestra ayuda pero de momento no he tenido suerte. Por mi cuenta he conseguido averiguar su segundo apellido y lejos de aclarar dudas, genera un buennumero de ellas, ya que se llamaba Adolfo Gonzalez Montenegro..... Ese segundo apellido a mis seguidores de www.ourensenotempo.com les sonara por ser el del primer fotografo que conocimos en Ourense, Gervasio Alonso Montenegro.
En 1908 Adolfo sabemos que se marchó a la Argentina donde residia su hermano el "explorador" Juan Gonzalez Montenegro, (Noia 1861- Argentina 1936) y le acompañaba su cuñado Jose Fernandez . El motivo del viaje era sin duda abrazar a su hermano que con gran esfuerzo y valor cuentan las cronicas que se habia convertido en un heroe del pais. Habia estado siete años de exploracion en las selvas de Argentina descubriendo gran cantidad de recursos naturales, que sin duda iban a generar grandes ingresos al pais. Tambien sabemos de esos datos que la familia Gonzalez montenegro era de Noia. Los padres de Adolfo y Juan se llamaban Eusebio Gonzalez y Juana Montenegro. Al menos tenian una hermana....
A ver si con estos nuevos aunque escaso datos conseguimos avanzar. la fotografia como veis es otra de las que realizó en el norte de Portugal
13/10/25
Una vista de Celanova
Entre las fotografias del Archivo Recaredo Vega, figura esta original vista que obtuvo Rizo desde lo mas alto del convento, doy por hecho que Xosé Vazquez Arias, en la villa de Celanova no tenia problemas para acceder a casi cualquier lugar.
En esta ocasion, no me atrevo a decirlo pero parece que estuviera en el campanario del convento, o en el tejado?, los entendidos lo diran, Lo que no hace falta que nos digan es que se trata de una fotografia muy original que permite aventurar que los dias de feria en la villa de San Rosendo atraian gran cantidad de publico como parece atestiguar el gran numero de autocares que vemos aparcados en la zona. Tal vez estuviera un charlatan ofreciendo su mercancia y seria causa del corrillo que se ve de gente.
Y porque no el otro grupo de personas, quizas se habian acercado al escaparate donde Rizo mostraba sus fotografias de la feria anterior.
26/9/25
Lembrando "O Rizo", Homenaxe a Recaredo Vega
Aqueles de vós que gocedes mirando imaxes antigas seguro que recoñeceredes a O Rizo nesta fotografía. É a que aparece no libro que lle dedicaron no 2008. O que probablemente non saibades é que é unha imaxe recortada desta outra na que aparece co seu amigo Recaredo Vega Bernárdez. Mediados os anos 60
Homenaxe a Recaredo Vega
Entre os anos 40 e 70 (faleceu en 1975), non houbo unha soa feira ou celebración onde O Rizo non estivese presente, coa súa cámara e un bo número de rolos de película nos petos. Pero se non chegaban, sempre había mais na súa Vespa ou no seu Goggomobil.
Era coñecido en toda a provincia, porque ademais das feiras, tamén asistía a todas as festas populares que se preciaran. Comezaba a tempada coa festa de San Lázaro e non remataba ata que se acendese o último foguete das diversas festas da vendima que se organizaban por toda a provincia.
Certo e que traballar as festas soa terrible, pero el “sufriao” estoicamente. Non era un problema doado de resolver, decidir en qué mesa se sentaría como convidado, ou con quen compartiría o polvo na feira. Ademais dese “sufrimento”, adoitaba ser un xenio nos negocios, xa que, comprensiblemente, naqueles días, todolos vecinos vestían cas súas mellores roupas, e mesmo buscaban ser obxetivo da súa cámara. Cando ofrecia as súas “galletas”, pouca xente non as aceptaba. ¡Sabia a quen disparar!!!.

Verdadeiramente esta visión emprendedora chocaba coa súa excesiva xenerosidade, que o mantiña escaso de diñeiro. Non era raro que non cobrase polos seus traballos; quizais esta fose a orixe da creación das "sucursais": pequenos negocios onde instalaba un escaparate pra mostrar as fotos e que se puidesen ver os suxeitos. Na vila de San Rosendo era un pequeno posto de chucherías na céntrica rúa Cesáreo Fernández núm. 2, que co tempo, din que gañaba mais cas fotos que cas lambetadas. Tamén pagaría a pena estudar por que insistía en facer regularmente máis dunha copia das fotos, pero esa era a súa forma de traballar.
O escaparate en Cesáreo Fernández 2, as súas colaboradoras e o Goggomobil.
Das principais vilas, Celanova foi sen dúbida a que máis veces utilizou como escenario. Ter un mercado semanal xunto ca feira mensual e un bo programa festivo foi un aliciente, pero tamén e certo que el caeu ven na vila e o pouco tempo todos eran amigos. ¡Ben! Algúns tamén suxiren que tiña moza na vila, pero eso son cuestións persoais.
Algunhas das orixináis instantáneas da colección de Recaredo. Nelas Xosé, O Rizo, non dubida en deixar o disparador nas mans dalgún axudante, pra sair retratado tamen- Nunha aparecen Rizo e Recaredo con duas boas mozas, ou polo menos ben simpáticas, Noutra Manolo, traficando cos chanchos na feira….
O que si sei é que, forxou unha boa amizade co meu “primo” Recaredo. Desde os primeiros momentos nos que o vía como un bo cliente —no deixaba de ser “O médico"—, pasaron a ter unha estreita amizade e o tema negocio desapareceu. O certo é que era raro que se visen sen que Rizo lle fixese unha instantánea, xa fose no seu despacho, nun baile, nun simple paseo ou onde fose. De feito, o seu compromiso e os primeiros anos de matrimonio podíanse seguir perfectamente a través das fotografías de Rizo. Aínda que bailando con algunha amiga antes de formalizar relaciones tamén o pillou...
Dende mediados da década do 1960, Rizo era un habitual da mesa da familia Vega, os xoves e na feira do vintenove, despois co nacemento dos primeiros Vega González, encargouse de facerlles un book completo, que poucos rapaces daqueles anos teñen. e é case seguro que poder desfrutar do licor de café feito coa receita secreta dos Salgado contribuíu a que o carácter de Xosé Vázquez Arias O Rizo, fose aberto e simpático.
Para os que non o coñecían, o doutor Vega Bernardez é un claro exemplo de médico rural. É certo que a súa intención ao rematar a carreira era máis académica que asistencial, xa que estivo a piques de dirixir a escola de enfermaría en Ourense, pero ao final decidiu probar sorte na vila, e...
Agora que o 24/7 está tan de moda, seguro que se inspirou no que era a vida destes profesionais. Algúns queixábanse de que a consulta na cafetería xa era algo dado, pero mesmo durante a misa dominical recibían consultas... Eran os tempos dos servizos públicos de atención domiciliaria (APD), con salarios baixos e principalmente en zonas rurais, con horario ininterrompido. Ah, sen esquecer que as viaxes eran a cabalo, e os poucos teléfonos dispoñibles eran a través dunha operadora. A miña curmá Viruca conta que algunha noite de inverno, volvendo da súa terceira saída, atopaba outro paisano na consulta para axudar a outro paciente, e había que ir, ¡que remedio!... Con ise panorama, non deixou a mediciña rural ata que se xubilou...
Se eu puidese escoitar a súa versión, teríame dito que, ao final, todos os pacientes eran amigos, e que puido rodearse dos seus seis fillos... ¡ben! Cinco fillos e unha filla... E que a súa maior mágoa chegou nos últimos tempos, coa perda dun fillo, algo que só puido superar grazas a ter oito netos que non o deixaron renderse. Ao final, foron os anos, pero... Se mo permiten, quizais a forza e o apoio da súa muller Viruca tamén tiveron algo que ver coa súa felicidade.
Sirva iste pequeno artigo coma homenaxe aun dos mais representativos fotógrafos do noso Ourense Xosé Vazquez Arias, e a un daqueles profesionales que fixeron da su profesión una vida de servicio. A o “primo” Recaredo Vega Bernardez. (quen fixo a maior colección de fotografía de Rizo coñecida).
O de primo entre paréntesis, e porque ainda que non me importaría ter esa relación con el, en realidade a miña prima, é a súa encantadora esposa Viruca …
25/9/25
Para que no os perdais la de mañana
![]() |
| Recaredo Vega probando el Goggomobil de O Rizo. |
Se juntan en esta fotografía varias motivaciones para que la publique hoy. Es un dia que celebro desde hace 63 años, o eso me contaron....
Pero vamos a la foto que es lo importante, como veis lleva la firma de Rizo, lo que ya es interesante para Ourensenotempo. Pero añadido nos permite conocer el "haiga" del fotografo, el Goggomobil con el que hacia sus desplazamientos largos a ferias y mercados... Mis amigos del grupo Aquellos Cacharros podran incluirla en sus archivos porque como es natural la matricula era Ourensana. Rizo habia tenido que hacer un buen esfuerzo, porque en aquellos años reunir mas de 50.000 pts no era facil, y aunque el no paraba de trabajar, los gastos y beneficios....
Por lo que yo se, la foto, junto a otra parecida, en la que el personaje retratado es el propio Xosé Vazquez Arias O Rizo y el fotogafo el primo Recaredo Vega, se hicieron para probar el coche recien comprado, lo que nos situa en el año 1963...
Y el ultimo motivo de enseñaros hoy esta fotografia, es porque mi articulo de mañana es un pequeño homenaje a O Rizo y al poseedor de la mayor coleccion de Galletas que conozco, Recaredo Vega Bernardez.
Espero que os guste. y GRACIAS, (ya lo entendereis)....
17/9/25
Y aún mas
Voy a dejar esta serie de entradas, mostrando objetos que me han llegado durante este verano para completar "Nuestra" colección de Ephemera Ourensana, y aunque sea pesado recalco lo de "nuestra", porque todos estos objetos publicitarios en su mayoria, sin valor economico pero con altisimo valor sentimental y de memoria de todo un pueblo. Espero que algun dia se puedan ver en algo parecido a una sala expositiva, que no museo... de la ciudad.
12/9/25
Gervasio Alonso Montenegro
Uno de los tres
primeros en Ourense??
Gervasio Alonso Montenegro
Vigo 1834- Cádiz 1888
Hace ya 14 años que os presenté mi primer libro Achegamento a Historia da fotografía en Ourense. Y con ese título pretendía abrir la puerta a ir renovando la información de esa historia; por desgracia avances ha habido, pero no justifican un segundo Achegamento.
En este
tiempo he conseguido identificar a tres nuevos fotógrafos ambulantes, de los
que instalaban durante un tiempo, generalmente en las fiestas de la ciudad, su
aparatosa pero sencilla cámara en los jardines de Obispo Cesáreo. Algunos con
intención de ejercer por periodos más largos, lo hacían en la plaza Mayor. Pero
cómo digo, eran ambulantes, y a la hora de encontrar fotografías con su firma,
encuentro problemas, uno es el de la calidad de los materiales utilizados, que
no permitieron su conservación, y el principal, parece ser que complicado por
no decir imposible, que firmaran sus trabajos.
También he avanzado con respecto a Francisco Prieto Losada, por mis
datos primer estudio abierto en la ciudad, (Calle Pelayo 20). Aunque no son de
su estancia en Auria, sino de sus últimos años en Madrid, y no muy afortunados
por cierto. Las andanzas de Pedro Varela y los Bocconi también están mas
definidas. Y algún nuevo nombre he descubierto trabajando en las villas
Ourensanas, los más interesantes Antonio Abreu, en Ribadavia y el que sería
pionero en Entrimo: Adolfo González (gracias a Libia Magan, por la fotografía
que me prestó). Pero como os digo no justifican una segunda parte de mi
Achegamento…
Hoy voy
a mejorar la ficha que tengo de uno de los pioneros en la ciudad. Salvo
noticias posteriores, uno de los tres primeros. Os hablo de Gervasio
Alonso Montenegro.
Antes de
nada reconocer que el grueso del trabajo ha sido mérito de los investigadores García Felguera, María de los Santos y
Escalada Sardina, José Gregorio, ellos han publicado un excepcional trabajo,
Los primeros pasos de la fotografía en
el Puerto, documentando su trabajo en Cádiz, y de paso nos aportan datos
interesantísimos de su biografía.
Trabajo
publicado en: Revista de Historia de El Puerto, nº 68, 2022 (1er Semestre).
ISSN 1130-4340
Por
datos recogidos en el Archivo Diocesano de Tuy, sabemos que Gervasio Manuel María
Alonso Montenegro, nació en Vigo, el 22 de nov. de 1834, casándose con Irene
Soriano Iglesias, hija del también fotógrafo Ramon Soriano de Acevedo. De los pasos por Galicia tanto de Gervasio
como de su suegro no he podido avanzar prácticamente nada, con lo cual,
tendréis que aceptar como especulación el relato que aporto: Como datos contrastados,
tenemos la llegada de Gervasio a Ourense en 1863, que coincidió con la marcha
de su suegro a Cádiz.
Todo
hace pensar que Gervasio aprendió el arte fotográfico de Soriano, ya que viendo
las fotografías conocidas se ve una gran similitud, y cuando se sintieron
capaces de trabajar en solitario planificaron su futuro. Aunque a Gervasio creo
que no le fue precisamente mal, ya que encajó en el ambiente ourensano, la
economía de nuestra ciudad y provincia distaban mucho de lo que podía ofrecer
la pujante zona de Cádiz, donde los ingleses estaban descubriendo las bondades
de lo vinos de Jerez entre otras maravillas, haciendo de aquella comarca un
lugar de crecimiento económico inusitado.
Fotografías de Ramon Soriano
y Gervasio Alonso en su etapa gallega
Volviendo
a Gervasio en Ourense, no me parece descabellado pensar que había montado un
gabinete, ya que las fotos que conozco con posibilidades de estar hechas aquí,
cuentan con escenario y fondos, aunque también es cierto que se conoce una,
realizada en el balneario de Cortegada, con lo cual no tendría inconveniente en
desplazarse.
No me
atrevo a alargar su estancia en Ourense más allá del año 1866, aunque en el
Puerto de Santa María no lo encontramos hasta 1868; pero puestos a especular,
es más que probable que su suegro instalado desde 1863 en San Fernando (Cádiz),
lo hubiera convencido, Gervasio puede haber estado con el una temporada,
que coincide con la que sus fotografías aparecen con el sello Soriano e Hijos, hasta que en 1868 se instala en el puerto de
Santa María, allí ejerció hasta 1872, año en el que se va para su última
ubicación, Jerez.
Su
habilidad como fotógrafo era indiscutible y sus trabajos muy valorados, son muy
abundantes las fotografías con su membrete, retratando a la mayor parte de
personajes jerezanos. Fallece en 1888 y su esposa poco después traspasa el estudio
a otro que llego también a ser reconocido fotógrafo, Diego Lozano y regresa
Galicia.
Colaboro
con La Ilustración Española y Americana en varias ocasiones, y fue requerido para
fotografiar material arqueológico, (fue en los últimos años de su vida, que son
los que consta sus salidas del estudio, 1888).
Al final descubrimos que Gervasio, y su suegro
Ramon Soriano, fueron dos de los mayores representantes de la fotografía gaditana,
junto a Manuel y Juan hijos de Soriano. Como detalle curioso, en 1878 el célebre
fotógrafo y reportero Campúa (origen de la saga de los Campúa) estuvo en el
estudio de Gervasio como prueba la fotografía hecha a su hijo Juan José en 1878.
Falta mucho por investigar, pero vamos por buen camino….
Las traseras de las fotografías hechas por Gervasio en
Galicia son estas. Siendo la segunda la que parece más relacionada con Ourense
22/4/25
La mayor colección de Rizo
Desde Luego que José Vazquez Arias, no es un fotografo desconocido, ¡bueno! por su nombre quizas si, pero por su nombre profesional, todos lo conocemos: Rizo. ya os suena mas ¿no?.
27/2/25
Otro proyecto de Jose Gil
Espero no equivocarme al afirmar que este proyecto no se llevo a cabo. Pero cuanto me recuerda al edificio Chevrolet en Ourense.
No quiero generar controversias, pero permitidme que diga que Jose Gil, en contra de lo que se dice en unos cuantos articulos de las redes, No era de Vigo. Era de As Neves, y tampoco se formó en Vigo, sus comienzos en la fotografia fueron en Mondariz Balneario y su despegue fue en Ourense donde conoció a Jaime Pacheco, alumno de su hermano José Pacheco, uno de los pioneros y maestro de muchos fotografos: , Ksado, Jaime Pacheco, Los Xesta, , Felix Dopazo, ....
El personaje para quien no conozca su biografia podria parecer hiperactivo. Sin embargo, sus pèliculas, sus fotografias, y sus negocios, seguramente los entendidos nos puedan decir que eran su zona de confort, con los que conseguia quitarse de la cabeza las desgracias que habia padecido; ver morir a tus hijas para un padre sin duda es la mas dura de las pruebas, y por desgracia su vida estuvo rodeada de mas casos en su entorno, el suicidio de Garita, en su casa entre otros.
Pero bueno, dicho esto, comentar el anuncio que en 1920 se hacia del proyecto que tenia entre manos Gil, quien en ese momento ya era un personaje mas que conocido en toda Galicia. Hacia años que gestionaba la Agencia Ford en Galicia, y no le iba mal, asi que se planteo construir el garaje que veis en el dibujo. si os parais a leer el texto vereis que su intención en aquel año, ya coincidia con lo que hoy es cualquier concesionario de vehiculos, entras alli escoges tu vehiculo y ya sales con el matriculado y asegurado, ademas de tener a tu disposicion el taller y repuestos. ¡pues eso hace 105 años!.
¿Alguien tiene datos de este proyecto? ¿llegó a realizarse?
26/2/25
Ephemera o algo mas...
Sabeis que todos esos objetos, bolsas, papeles etc que sean partte del dia a dia de nuestro Ourense, son para mi muy interesantes, y gracias a vosotros tengo ya una buena colección que algun dia espero poder entregar a una entidad publica que se comprometa a conservarlos y mostrarlos.
Algunos de ellos son mas faciles de conseguir que otros, mas que nada por als cantidades que en su momento circularon, bolsas, llaveros, calendarios, etc se hacian por miles, sin embargo hay otros que resulta mas complicado, calzadores, naipes... y otros como este que hoy os muestro, son posibles gracias al cuidado de quienes los han heredado, y se han preocupado de su conservacion. Incluso me atreveria a decir que estos ya no se pueden considerar Ephemera, sino objetos historicos.
Ojala pudiera tener aunque solo fuera en fotografia, todos los sellos que nuestro fotografos de calle utilizaban para identicar sus trabajos. Este que hoy comparto lo conserva con cariño Belen, la hija de Antonio Conde uno de aquellos leiquistas que consiguieron tener estudio fijo, en este caso Conde llego a tener dos, uno en Xunqueira "Conde Imperial" y el de Ourense "Foto Imperial".
Y por ultimo hay articulos como esta navaja que presumiblemente se hacian es ediciones limitadas, para clientes Vips. En este caso no se si la ferreteria LLamas las hizo para regalar a jugadores del Orense o para sus clientes. Solo se que me la regalo mi amiga Loli Sanfer. GRACIAS6/2/25
La Capilla de San Cosme y Damian
Digo practicamente, pero soy consciente de que Augusto sacó la instantanea muy probablemente con la intención de denunciar el abandono que durante años sufrio las capilla. Hoy como todos sabeis es el edificio que acoge el Belen y otras obras del escultor Arturo Baltar, (recordar que no le debeis de llamar Museo, al bueno de Arturo no le gustaba, es un centro expositivo). Y por ello esta perfectamente recuperado y cuidado. Que así siga...
Lastima que ese carro que se ve a la derecha no exista, tenia buena pinta. .....
5/2/25
Tercera parada, Padre Feijoo
La tercera parada del paseo de Augusto Pacheco, se produjo en la calle del Padre Feijoo.
En esta ocasión las modificaciones que se avecinaban estaban concentradas en la acera de la izquierdas. lo que algunas ourensanas aun recuerdan como el patio de juegos del colegio de las Josefinas iba a desaparecer (aunque conservaria un pequeño espacio) y en su lugar se harian dos edificios. En el bajo de uno de ellos estuvo otro buen fotografo "Ricardo" y como recuerdo personal los ratos pasados en el salón de juegos que alli se instaló, en el llegue a tener buena relación con algunos de aquellos "terribles" pandilleros del Jardín, con otros no tan buena, pero es que, como en botica, tambien alli habia de todo.
Un detalle que me olvide comentaros, es el de que Augusto solia llevar con el en estos paseos a su hijo Augusto Jr. al que solia retratar como recuerdo, en esta ocasión posa con un amigo, delante del que fue despues colegio San Fernando, en donde nos conocimos años despues, el como profesor y yo como alumno; ¡bueno! en ocasiones tambien, el como corredor de Rallys por las calles del casco antiguo y yo como asustado viajero....
4/2/25
Segunda parada San Francisco
Recuperando el paseo de Augusto Pacheco en 1960, hoy os muestro la segunda parada.
El barrio de San Francisco, iba a ser el protagonista de un cambio espectacular, donde poco mas habia que el convento franciscano reconvertido en cuartel, y el cementerio de la ciudad, se habia decidido realizar la mayor operacion urbanistica que se conocio en la ciudad, casi al unisono se abrieron mas de 15 viales y los edificios comenzaron a surgir como setas. La justificación residia en la necesidad de cubrir las necesidades de nuestros queridos emigrantes a quienes tanto les debemos. Ellos empezaban a ver los frutos de su esfuerzo y sin dudarlo decidieron invertir en su ciudad. El centro no daba muchas opciones de beneficio, y la opcion de este nuevo barrio fue la elegida. Desdeluego no fue la unica, porque el Couto, Carballeira, Veintiuno etc tambien tuvieron su empujon, pero quien lidero el tema fue "el barrio alto".
Fijaros en la perfecta vista que se tenia del cementerio con todo ese espacio libre. Ahhhh os recuerdo que la mayoria de esas calles se hicieron a costa del Coiñal de Miño...
3/2/25
La arboleda de Curros Enriquez
En 1960 Augusto Pacheco, decidió dar unos paseos por la ciudad y capturar imagenes, eso no era nada nuevo en el, sabeis que su archivo es el mas interesante de los que tenemos en la ciudad, en cuanto a lugares, ya que si hablamos de actos sociales...
Una de sus primeras paradas, fue en la avenida de Marin, para captar el desarrollo que habia tenido la calle Curros Enriquez, y dejar constancia de como era en aquel momento para enfrentarla a los cambios que se avecinaban. Ya habreis echado en falta el Instituto a la derecha, y todas las edificaciones, torres incluidas que se estaban gestando. A la izquierda aun se podia ver uno de los almacenes de la maderera que acompañaba al que Secundino Couto Solla habia tenido para materiales de construcción.
Pero no es nada de eso lo que mas llama la atención, ni siquiera ver la relajacion de los viandantes en la zona del "puente de hierro", parejas paseando fuera de la acera, otro "estacionado" en el medio y medio de la via..... No, lo que resulta chocante es la arboleda del fondo, la que por mis datos era considerada un autentico peligro para los automoviles. Y cierto es que fueron muchos los accidentes que hay hubo, pero quizas los culpables no fueran los arboles, si no los conductores, ¡Pero Bueno! al final desaparecieron los arboles, que le vamos a hacer....
14/1/25
No os olvideis de nuestros, Cacharros Ourensanos.
Lo mismo que a vosotros os gusta ver las fotografias que yo consigo, para mi es una alegria poder disfrutar de las muchas imagenes de vehiculos matricula ourensana, que estamos recopilando en el grupo de Facebook Aquellos Cacharros Ourensanos.
El boca a boca es sin duda la mejor manera de crecer, asi que no dejeis de comentarlo a vuestros amigos, yo seguire buscando imagenes en las que se vean estos "Cacharros", pero cada vez es mas complicado. Hoy por ejemplo el Cacharro aparece, pero sin mucha información. Me atreveria a especular con que se hizo en Celanova, basandome principalmente en la autoria indiscutible de Rizo, y que ese muro me suena, pero no puedo decir nada mas seguro que alguno de vosotros ....
28/12/24
Homenaje a Augusto Pacheco
Coche de Pacheco en
1907
Si alguien ha disfrutado
celebrando el día de los inocentes en esta ciudad, fue el fotógrafo Augusto
Pacheco. Durante un buen numero de años, utilizando su saber hacer con el arte fotográfico,
realizaba montajes que en ocasiones por bien hechos y en otras por “no
esperados”, solían colar entre los ourensanos.
De hecho Augusto era un
maestro en crear costumbres, una era la de revisar al detalle el diario La
Región del 28 de diciembre en busca de su gazapo, y la otra era conseguir que
cada vez que modificaba su escaparate de la calle de Alba, toda la ciudad
buscara un momento para darle un vistazo.
Hoy a modo de homenaje,
hacia el maestro, Augusto Pacheco, quiero recuperar esta historia, que ciertamente
puede ser suya o de su hermano, lo único que se con garantías es que el coche
de la fotografía, es el que cita Francisco Álvarez de Novoa en su sección Agujetas del Diario El Miño (4 enero
1907), Augusto tendría entre 4 y cinco años, José seria un poco mayor…. Opinad
quien puede ser el de la foto (abstenerse familia Pacheco.
Otro detalle que requiere vuestra atención es que como sabéis la calle de Alba ( Cardenal Quiroga- Alejandro Outeiriño) es probablemente la que en mas ocasiones haya cambiado de nombre en toda España. Pues ahora va a resultar que por culpa de ese automóvil de la foto y los aparatos musicales de Don Isidro Pinacho en su cine, estuvo a punto de ser bautizada con el nombre de :
“Calle del
Aturdimiento”-
Esta es la transcripción
del articulo que os pongo mas abajo.
Están los padres que trinan echando rayos y truenos desde que un capricho raro se le ha ocurrido a Pacheco.
Mandó venir un lujoso
automóvil de paseo que le regaló a su chico,--un guapo y listo arrapiezo— que
no suelta el automóvil aunque le rompan los huesos.
Desde que el día amanece hasta
que lo rinde el sueño dale que dale al pedal po pó po pó va diciendo.
Por la calle de Alba
arriba y abajo, corre sin miedo rodeado de una turba bulliciosa de chicuelos
armando tamaño alboroto que quien la escuche de lejos tomárala
por motín formidable y gigantesco.
Y á penas llegan a casa solo
en el hogar paterno á todas horas se escucha con enternecido acento
«un automóvil, papá» cómprame uno, yo lo quiero, sino,
no voy á la escuela y no volveré á ser bueno.
De manera que los padres,
hartos va de estar oyendo semejante cantinela siguen á sus rapazuelos,
y con las orejas gachas van á casa de Pacheco para ver
el automóvil que a sus hijos trae revueltos y cada vez son mayores más
compactos y más densos los grupos que se estacionan de asombro y espanto llenos
frente a la fotografía De aquel caro amigo nuestro
Y como en frente,
Pinacho con el popular Mochuelo, también junta varios grupos de chicos, pollos
y viejos, y sin cesar toca el órgano o el motor ronca sin miedo hay tamaña algarabía
y tan infernal estrépito, que a la calle de Alba ahora le va a poner el Concejo
que le gusta mudar nombres calle del aturdimiento.
18/9/24
Los Minuteros
Las hermosas fotografías de los minuteros, son las que más difícil ponen la tarea de su identificación, tanto de la autoría, como del lugar donde se obtuvieron.
Esa es la causa de que en muchas ocasiones tenga que dejarme llevar solamente por suposiciones, que aunque se intente que tengan alguna base real, no son más que eso: “suposiciones”.
Hoy os muestro dos de estas joyas, que supuestamente fueron realizadas en los años treinta cuarenta, por Mazaira padre, en la barraca que tenia en la alameda. Por desgracia no consiguieron sobrevivir ninguno de los paños de fondo que él utilizaba, ni siquiera los objetos con que se intentaba darle mas vida a la fotografía.
Hubo un tiempo en que llegue a pensar que las fotos que como fondo tenían el lago del Madrileño parque del retiro, eran suyas, pero al encontrar un buen numero de esas instantáneas con ese fondo en diferentes paginas de varias ciudades, llegue a la conclusión que ese era un paño de fondo comercializado y que podía tener cualquier fotógrafo. Eso mismo sucede con los fondos venecianos. Y ese es el motivo de que el fondo trasero no me sirva de referencia, no así los barcos, en los que simulan viajar los fotografiados, esos si que ya son menos repetidos.
Hoy os presento esa barca de remos en la que posan la hermana de José Antonio Feijoo, y su amiga Teresa Quesada. Y otra foto que me presta Angela Iglesias en la que podríamos estar viendo al caballito que tenia Mazaira para sus clientes….
21/6/24
Semana de José Antonio Feijoo. Los Toros
29/5/24
Mi agradecimiento a Antonio Vales
No me cansare de daros las gracias, a todos los que me concedéis el grandísimo honor de confiarme vuestros recuerdos.
Era Jose Vazquez Arias, uno de los "culpables" de que en los hogares ourensanos se conservaran estos recuerdos, en tiempos en los que tener una camara era complicado, Rizo se preocupaba de que todos los eventos tuvieran su reportaje grafico.














































