Consejos y avisos

8/5/12

Rosendo Varela (Fernando Valcarcel)

Recorte da vista xeral do 1906?, propiedade de Candido Ventim

Comeza o mes con biografias, e non e por casualidade; algunha mais aparecera nestes días polo blog, a de hoxe e froito do traballo do amigo Fernando, quen nos presenta a un "descoñecido" Rosendo Varela; e con el  deixovos.


    “Ao home bravo  a fortuna  dalle a mao”. Digo “mao” e non “man”, e fágoo de forma consciente, porque son de Ourense, e, cando a ocasión o permite, xáctome delo,  e tamén, porque, este refrán, coa peculiaridade dialectal incluida, serve para condensar a actividade dun ousado industrial, dos que hoxe precisaríamos uns cantos, que “agasallou” con novedosos servizos a un Ourense de principios do século XX, que, camiñaba cara á modernidade. Falo de Rosendo Varela. Posiblemente, o nome nos diga pouco, pero, se nos referimos á Casa de Baños “La Moderna” ou a “La Regidora” a cousa cambia.


O bravo industrial nado no veciño Concello de Coles en 1885, probará fortuna  ao lado da súa dona Ramona, instalando un figón no baixo do número 16 da rúa Arcedianos de Ourense. Por aquel tempo, nesta rúa abundaban este tipo de establecementos, que, ofertaban comidas con fundamento a prezos populares, como Marcial Guerra, no número 8, Ángel Dopazo, no 18, ou Lisardo Gómez, no 21.
A prosperidade do local, fixo medrar as espectativas de negocio da familia, que culminarán coa inauguración, o 6 de xuño de 1933, do hotel-restaurante “La Regidora”, sito na rúa do Progreso, no lugar onde se emprazara a Audiencia Provincial,
O triunfo do establecemento radicaba na cociña de Ramona Nóvoa, descrita na prensa local como a “mellor cociñeira de Galicia”. O luminoso comedor, estaba flanqueado  por ventanais que daban ao Progreso e á Alameda. No salón, de sinxela decoración, podíase degustar unha ampla carta que incluía pratos “dos de verdade”, entre os que estaban: o polo con guisantes, a merluza con maionesa, cabrito asado, troitas, anguías,…, e, a mellor repostería entre á que destacaban as tradicionais filloas.
As fermosas fillas do matrimonio, de nomes Conchita e Maruja ,auxiliaban aos seus país no negocio, e, en ocasións sinaladas, a primeira delas interpretaba, de xeito maxistral, multitude de composicións ao piano. As modernas e ventiladas habitacións daban caché a un hotel situado nunha zona privilexada.
Coa idea de diversificar as inversións, e repartir o risco, D. Rosendo adquire a Casa de Baños “La Moderna”, próxima a “La Regidora, e coñecida tamén por “Do inválido”, de “San Roque”, de “Santa Lucía” ou de “San Lázaro”. Solo este singular lugar ocuparía gran cantidade dun espazo do que non dispoño,.., tal vez noutra ocasión porque con tanto falar de manduca espertou o meu apetito, marcho comer, .., antes lavarei as “maos”.

O comedor nos últimos anos con Xosé Ramón lendo o periodico nos dominios de Rosiña.

7/5/12

José Adrio Menéndez

Fotografía de Don José publicada na Revista Vida Gallega o ano 1935

   
   Unha das persoas ás que máis gratitude lle debe este blog, é a Don José Adrio. Dende o momento en que descubrín o seu Del Orense Antiguo, converteuse nun perfecto aliado, non só proporcionando datos, senón tamén, mostrando un estilo a seguir, á hora de contar esa "pequena" historia local.


   A pesar dese interese que esperta en mín, dende fai xa tempo, e que posiblemente mantivese no seu momento relación de amizade co meu bisavó Delfín, (ao cal lle dedicou un exemplar do seu libro El Liceo - Recreo Ourensán); moi poucos foron os datos da súa biografía que puiden recompilar (fáltame intercambiar información coa xente do Orfeón).


   Por iso, e como recordo do 75 aniversario do seu falecemento, facilítovos estes escasos datos:

Funcionario de Facenda, como fonte de ingresos principal, era máis coñecido polas súas colaboracións xornalísticas; El Eco de Ourense foi a súa tribuna habitual, aínda que cabeceiras da prensa galega contaron tamén coa súa firma (Revista Vida Gallega: art. "ante el estreno de canto de la emigración" nº 628 y "Jaime Solá Mestre" nº 648 año 1935).


   Como escritor, asinou que eu saiba dúas obras, El Liceo Recreo Orensano; su pasado, su presente, su futuro. (La Industrial, Ourense, 1930), e o xenial. "Del Orense Antiguo" 1830-1900 (La Popular, Ourense 1935), Iste último non chegou a distribuírse, sendo un descoñecido para moitos ourensanos, ata que no ano 2001 o Concello de Ourense, promoveu a súa reedición, como primeiro número da excelente colección Auria.

   Durante os seus últimos anos foi nomeado Presidente do Orfeón "Unión Ourensana", posiblemente buscando que a sua popularidade no ambito local e Galego axudara a darlle novos folgos a sociedade musical; pero como e ben sabido os momentos non eran os mais apropiados pra eses menesteres.

   Faleceu o día 30 de Abril de 1937 na súa casa da rúa do Progreso 7. (a mais de amigos, polo que vexo, foron veciños el e o meu bisavó).

Hoxe ten unha rua na cidade co seu nome, no barrio da Ponte; unha perpendicular a rua Rio Arnoya, que parte dende a Praza da Marina cara as vias do ferrocarril.

Como vos comentei anteriormente, fáltame comprobar se no Orfeón dispoñen de máis datos sobre o seu ex presidente, pero se algún de vós dispón de datos acerca deste cabaleiro, estaríalle agradecido se mos facilitase.



5/5/12

Homenaxe a Segis

Ainda esta pendente no blog, algunha entrada mais deste cabaleiro da musica ourensá; pero mentras se fae, no seu barrio vaise celebrar o proximo domingo un concerto de musica na sua honra.
 Participaran os seus compañeiros da banda de musica municipal de Ourense, e o Coro da Albor, agas dos veciños e amigos do barrio, que ca sua presencia, teran un recordo pra este gran home.
Vemonos o proximo domingo na praza do Greco. 

4/5/12

Proxecto "Ourense en Vida Gallega" IV

Copia original propiedad de Norberto Tabares corresponde al viaje a San Pedro de Rocas

   Continuando con el proyecto Ourense en Vida Gallega, hoy os enseño una serie de fotografías muy parecidas entre sí, y de las que tenemos ya dos originales en nuestro archivo.
    El haberlas encontrado publicadas en la revista, ha sido la mejor manera de entender el porqué se habían realizado dos fotografías tan parecidas y con un buen numero de personajes  apareciendo en las dos.
Vida Gallega 1 quincena de julio de 1920 viaje a Monforte
3º de Bachillerato 1920.- Esta identificado el padre de Pastor Fabrega y unos cuantos alumnos mas.
   La explicación ahora que la sabemos es muy sencilla: Don Vicente Serrano  Puente, profesor del instituto; a final de curso en 1920 programó tres viajes de estudios con sus alumnos; a los de la clase de historia los llevo a comienzos de Julio a la villa de Monforte; la segunda quincena de ese mes de julio, decidió llevar a los alumnos de Geografía especial de  España, a una visita a Vigo, en esta ocasión conto con la colaboración de don Antonio Rey Soto, y del profesor Aznar, aprovechando también para llevar a su esposa e hija a visitar la ciudad. Finalmente la primera quincena de Agosto, en compañía de los alumnos de Historia Universal, se desplazo al cenobio de San Pedro de Rocas.
   Otro detalle interesante, es el de ver que las tres tienen la firma de don Luis Xesta, con lo cual podemos descartar la que seguro sería la primera opción en cuanto a la atribución de autoría, en la persona de don José Pacheco. 

Vida Gallega 2ª quincena de agosto 1920 Viaje a Vigo.
   Por último y especulando, decir que posiblemente las tres fotografías se hayan obtenido en Orense, y más exactamente en el jardín del Posío, la otra opción sería que don Luis hubiera hecho los tres viajes, y no se yo……. 

   Bueno, espero que hayan quedado claros los objetivos de este proyecto, que se resumen en uno, seguir recopilando la historia fotográfica de Ourense. Para empezar, ya os estoy enseñando la que podremos considerar la primera misión,  A ver si conseguimos localizar la tercera fotografía original, la del viaje a Vigo.
mi mail ya lo sabeis ourensenotempo@hotmail.com  



2/5/12

Vida Gallega (agasallo)

El buen maestro, no es el que sabe mucho, si no el que es capaz de enseñar lo que sabe. Viene esto a cuento, no porque considere que se mucho, pero si tengo el defecto de dar muchas cosas por sabidas con lo cual hablo de ellas sin detenerme en dar una pequeña aclaracion inicial. Con muy buen criterio, no es la primera vez que alguno de vosotros me corrije.
Entiendo que los aficionados a la fotografia antigua, conocen esta fenomenal publicación, por ser posiblemente la que mayor cantidad de fotografias reune de aquellos años, pero el que se acerca de nuevas a este apasionante mundo, aun esta por descubrirla.
Como castigo autoimpuesto, me he obligado a escanear uno de los numeros de esta revista
BBBBB clic BBBBBBB