Consejos y avisos

8/10/14

Encima del Pinacho la casa de don Manuel Conde


    Estaba hecha esta entrada desde hace unas semanas, pero decidí retocarla, o mejor dicho modificarla totalmente, (en otra ocasión os enseñare como era el interior del banco en el momento de su apertura).

   El martes el amigo Moncho Conde Corbal, tuvo la amabilidad de invitarme a su tertulia radiofónica, de Eco FM www.ecofm.es, en ella tuve el placer de compartir conversación con Santiago Lamas, Chesi, y el propio Moncho; el caso es que en un momento de la conversación, surgió el tema de la inmovilidad que refleja la fotografía (o algo similar, no recuerdo las palabras exactas).
   En ese momento recordé esta fotografía y pensé que tendría que modificar el comentario.
   Desde luego que ver este conocido edificio, no ofrece mucha sensación de movimiento, y admito que en el espacio por mucho que en Ourense se hayan movido estatuas, fuentes, farolas incluso puentes e iglesias, no es fácil conseguir movimiento. Sin embargo si tenemos en cuenta el tiempo, ahí la cosa cambia.
   Hoy la mayoría lo habréis reconocido como el edificio que está cerca de La lechera, y en sus bajos esta Springfield (el de los Simpson, no!, el que vende ropa), los de mi generación, recordamos en esa esquina la oficina del Banco Pastor, (la que en sus entrañas tenía una cámara de seguridad que recordaba a las de las películas americanas, con varias rejas que franquear, o al menos así la recuerdo yo, de mi tierna infancia). Y nuestro padres hablaban de ese edificio como “la casa de Conde”, (Manuel Conde Fidalgo el que fue arquitecto municipal y de la Diputación, que fue quien la construyo para su uso).

Hasta ahí no tuvo movimiento, solo cambios de cara, sin embargo anteriormente  en esa esquina encontramos al Teatro Apolo, que había ascendido de Salón, y en el que en los últimos años de existencia atendía la taquilla Julio Losada tío del actor Ourensano “Tacholas” (Fernando Iglesias Sánchez).  El Salón Apolo fue el resurgimiento del Salón de Variedades, un local que para competir con los cafés cantantes de la época, se decidió a organizar cenas con espectáculo, (si tenemos en cuenta que estábamos en los albores del siglo XIX, se trataba de algo totalmente innovador, ¿no?).

   Y llegamos al primer ocupante de esa hoy céntrica esquina de nuestra Auria; los que escribieron de él , le llamaron cine Pinacho (de Isidro Pinacho), y cierto es que en su interior se proyectaban películas; me gusta pensar en aquella típica y bella imagen del pianista ambientando las imágenes  del cine mudo de la época. Pero llamarle cine a eso, lo considero muy generoso, los comienzos, encomiables y heroicos, eso sí que se lo reconozco, no fueron muy brillantes en cuanto a la construcción y sus materiales, mas parecía una barraca de madera con un toldo a modo de techo, (cuando lo tenía, ya que estoy intentando confirmar que en algún momento de su existencia, en vez de pantalla, era la pared del edificio contiguo el que servía para proyectar las imágenes), que una sala de proyección, aunque claro que en la época de Teatro Apolo la madera seguía siendo el principal material de obra, así fue que al menos en una ocasión ardió completamente, y en otras el viento y el agua hicieron caer toda o parte de la estructura.


Aqui os dejo unos basicos datos biograficos de don Manuel Conde Fidalgo, quien junto al gran Gulias fueron los responsables de la practica totalidad de las grandes obras y edificios que hoy embellecen nuestra ciudad.

Manuel Conde Fidalgo

Allariz 1897- Ourense 1984 Arquitecto Municipal y de la Diputación.
  
Son de su autoría la Plaza de Abastos. Su casa (edificio esquina Alba-Paseo), La Iglesia de Fátima, la de San Pio X y el Hospital Cabaleiro Goas, entre otros que continúan en pie. (No tuvieron tanta suerte alguno como la casa Suances que adornaba la esquina de Ervedelo con Progreso, y albergaba en sus bajos al Bar Deportivo, y en la primera planta la clinica del Doctor Mosquera, , aprovecho para enviarle animos y un fuerte abrazo a mi amigo Santiago Mosquera,). 

6/10/14

Consello da cultura Galega, Celtiga e Ourense


    Céltiga foi o punto de encontro da intelectualidade galega residente en Arxentina entre 1924 e 1932. Eduardo Blanco-Amor, Eliseo Pulpeiro e Ramón Suárez Picallo foron os directores literarios dunha publicación pola que desfilaron Castelao, Maside, Suárez Couto, Francisco Asorey, Luis Ksado… Un expoñente de galeguidade que repousaba en varios sitios (Fundación Penzol, Universidade de Santiago, Real Academia Galega, Instituto Sarmiento) e que agrupamos, dixitalizamos e poñemos ao teu dispor.


  Este é o texto que nos presenta  a últíma dixitalización do Consello dá Cultura Galega: a revista Celtiga, un dos medios que serviron de unión entre Galicia e os Galegos da diáspora. Reler vellos exemplares de prensa é pra min un grato pasatempo; e de xustiza, é recoñecer este tipo de esforzos que malia a escaseza de medios con que a cultura conta nestes tempos de.... /permitídeme que como é o meu costume non fale de política/, 

   É evidente o gran esforzo que se está realizando, pra poñer ao alcance de todos os galegos estas xoias da nosa prensa histórica; aínda esta recente a aparición na rede dos exemplares da nosa Ourensana "La Zarpa"; é resulta sinxelo atopar enlaces que nos permitan ler publicacións como A Nosa Terra, Guieiro; ata están dixitalizados varios exemplares de Nós, (aos poucos terémolos todos). Aínda que sexa preciso ter paciencia, ter de cando en vez estas noticias, sobre novas publicacións é gratificante.
Rapazas do coro de Ruada na portada do numero 142  ano1931

   Lóxicamente os máis beneficiados desta proximidade da documentación, son os expertos, que cun click teñen ao seu alcance, elementos que antigamente supoñían desprazamentos, gastos, e infinidade de molestias. Xunto a eles, os afeccionados, agradecemos que se nos permita refollar nestas páxinas, aínda que non sexa máis que para insinuar ideas nas que un estudoso gustaríanos que profundase.

Ir o web do   Consello da Cultura Galega    ou revisar directamente as dixitalizacions    Revista Celtiga

Revista do 25 de Marzo do 31
   Do mesmo xeito que fago sempre que cae nas miñas mans unha vella revista, dunha rápida ollada, busco as referencias á nosa Auria. Nesta ocasión vai ser preciso dedicarlle bastante máis tempo, pero polo menos xa podo falarvos de dúas portadas relativas a Ourense, ou mellor dito ao noso internacional Coral da Ruada, foi nos números 142 e 150, nos que protagonizaron a primeira paxina da revista, no número 150, poderiamos case que dicir que se fixo un monográfico con motivo da xira que a  nosa Coral fixo por aquelas terras americanas. 
    

 Pero vaiamos con calma; no primeiro número da revista, xa se cita Ourense (Orense), cunha foto que admito non souben situar: o pé di Puente de la Merca (montañas de Orense), pero por máis voltas que lle dou á fotografía non sei decir de que ponte se trata, (teño que pasear mais os concellos do rural..).
  A vella ponte sobre o Loña mereceu ocupar tamen unha portada, foi a do numero 47, saido o 10 do nadal no ano 1926, (a fotografía foi unha colaboracion de Felix Dopazo)

   Tedes tamen unha seccion que conta novas de actualidade, accidentes, vida social, etc, etc..

Sera cousa de dedicarlle un fin de seman destes que se aveciña chuvioso, pra unha toma de contacto no??...

3/10/14

La Movida Ourensana "Disco 3A" por Lalo Pavon


Antes del verano os enseñe varios logos de esta conocida discoteca Ourensana, y el amigo Lalo Pavon de manera inmediata me remitió los interesantes datos que hoy os presento. La verdad es que mi idea era dejar pasar mas tiempo antes de volver a hablar de esta "disco", pero casualmente mi mujer recordó estos días (no se el motivo...) lo que era la cuña publicitaria de radio Orense anunciando la discoteca y me hizo cambiar de idea, aqui teneis la cuña de radio y el texto de Lalo.
Ambiente Psicodélico, Sala climatizada, Discoteca 3A
Vín o outro día distintos logos da discoteca 3A, na que pasei moitas horas na primeira xuventude alá polos últimos setenta e primeiros oitenta.

Co simple ánimo de aportación humilde, o nome de 3A non viña de “tres amigos”, senon de un pai, un fillo e un xenro: Alejandro, Anibal e Alfonso. O impulsor foi o primeiro deles, Alejandro Asenjo, garda civil orixinario dun pobo de Burgos, que veu destinado a Ourense, onde se casou con Marina Nóvoa, natural de Alongos. Tiveron tres fillos, Anibal, Marina e José Angel.

Cando Alejandro deixou a Garda Civil (accedían entón á xubilación voluntaria moi xóvenes), montaron a chocolatería Mayka en Bedoya (que anos despois convertiron en supermercado e, por último, na cafetería Atlantes, desaparecida logo co derribo do edificio de Bedoya que da a Santo Domingo, por parte do constructor Antonio Docabo). A idea da chocolatería deulla unha irmán de Marina que había sido artista de circo e acabada a sua carreira asentouse en Betanzos, o pobo do marido, e montaran un local de hostelería; logo puxeron en marcha unha chocolatería, que daquelas era unha iniciativa de vangarda. O negocio foi un éxito rotundo, de xeito que traballaban moitísimo pero comenzarno a gañar diñeiro enseguida.

Para aquil entonces, os familiares coruñeses habían dado un paso máis abrindo unha exitosa discoteca en A Coruña, idea que tamén tomaron Alejandro e os seus, que para entonces xa habían incorporado ó negocio ós fillos maiores: Anibal, que deixou a música (era un excepcional acordeonista) e Marina, casada con Alfonso, mentres o pequeno José Angel estudiaba interno en Salamanca.
   
Así abriu 3A, no baixo da rua Bedoya que da a Valle Inclán. O éxito foi espectacular e o negocio, redondo. É certo que se producían ruidos de música no edificio, sobre todo no primeiro piso, polo que se xeneraron algunhas protestas dos veciños. Os donos da discoteca cortaron polo sano comprando o piso onde había o maior problema.

Co constante progreso empresarial, a familia trasladouse ó edificio de enfrente, e poucos anos despois a un edificio recén construido en Ramón Cabanillas (creo que era o número 4), enriba de onde anos despois montou unha heladería Senén Ramos; alí montaría Marinita Asenjo un centro de belleza que levaba o seu nome.

Xa maiores, Alejandro e Marina (sobre todo íl) deixaron a xestión ós fillos que, a sua vez, emprenderon outras aventuras empresariais paralelas, en tanto que a xestión de 3A foi asumida por José Ángel Asenjo, ata o seu peche.

LALO PAVÓN

2/10/14

Casas de Ervedelo

Para que lo situéis, estas casas estaban enfrente de la oficina del Banco Sabadell (antiguo Gallego) en el Couto, hoy en uno esta Optica Couto, en otro un despacho de Tito Rivela,  y fontaneria Morales

   Aun os comentaba el martes, lo diferente que era el tema de conservar recuerdos de los antiguos edificios desde que comencé a escribir este blog a hoy en día. Y para ejemplo (para mí se podría decir que vergonzante por la cercanía y no haberme preocupado de ser yo quien sacara la foto, ¡soy un desastre!), os enseño hoy este grupo de casas que en la calle Ervedelo cayeron no hace más de cinco o seis años.

   Podría contaros yo, que en el primero por la izquierda tuvo mi amiga Rosario “Charo” durante muchos años la tienda de zapatillas “Roemi”, pero que ese no era el primer negocio que tuvo su familia, ya que anteriormente había estado ahí una de las clásicas y en muchas ocasiones recordadas viejas tiendas de ultramarinos, os acordáis?, nuestras madres nos mandaban con frecuencia, a buscar los olvidos, y no era preciso llevar dinero, la libreta, era el medio más efectivo de pago; algún amigo tengo que incluso gracias a una de estas tiendas no tenía que subir a casa a buscar la merienda, eso sí que era servicio…..  Ya me fui por las ramas. 

   El primero de la derecha, fue una librería después floristería, Pero a decir verdad creo que en vez de ser yo quien hable del tema, seguro que en el grupo de facebook de “tu no eres del Couto si….", encontramos a alguien que nos facilite mucha más información.

A ver quien se anima……………

Para conseguir la fotografía tuve qué valerme de la generosidad de don Francisco Penín, que fue quien promovió la construcción del nuevo edificio y guardo la imagen de los que ocupaban ese espacio.

1/10/14

Fin de permiso

Soldado del antiguo Regimiento Ceriñola ya en su epoca melillense. atras habia quedado su tranquila etapa Ourensana. (foto de todocolección)

   Como dice el titulo, hoy se termina el permiso que me cogí este verano, o casi; esperaba estar alejado de libros y fotos mucho más de lo que he conseguido.


  Los que me seguís desde tierras lejanas, no lo habréis podido percibir, pero entre “pitos y flautas” al final este verano no he parado. Reconozco que el único culpable de liarme soy yo mismo, pero en algún momento tendré que poner un freno.
   De momento me vais a permitir que aun no retome el ritmo de entrada diaria, pero que al menos la pase de dos a tres semanales, desde el lunes, pasaran a ser lunes miércoles y viernes los días de publicación. A modo de escusa os recuerdo que continúo mis colaboraciones altruistas con el diario La Región: 
   Laminas "Ourense Imagenes del Ayer", y algunos artículos que selecciono del blog, para actualizar y o ampliar. Posiblemente en breve haya una sorpresa, pero esta aún en proyecto... 

   No sé el motivo, pero hace ya tiempo que decidí comenzar esta nueva temporada, mostrándoos estos dos papeles que aunque no lo recordaba conservo de la “Mili”, el primero era de los mas codiciados, posiblemente el que más después de “La Blanca” (la cartilla que te entregaban al licenciarte); se trata de un  PERMISO, en este caso de diez días que en aquellos tiempos sabían a gloria, aunque no pudieras hacer auto-stop.

   El otro no es que fuera tan goloso, pero los que vivían lejos, lo agradecían, lástima que solo se les diera al incorporarse y al licenciarse, aunque creo recordar que tenían derecho también a un permiso, El oficial, con cajetín de viaje, que era como se llamaba este “papelito rosa”, con el viajabas gratis hasta el destino fijado. El que os muestro no llego a utilizarse, ni siquiera se cubrieron todos los datos, de hecho se desperdicio el impreso por exceso de celo del Furriel de la administrativa que quería enviarme “voluntario” a un curso del que con buen criterio los mandos decidieron liberarme, (cosas de Guede, para quienes lo recuerden)

Os recuerdo que en Facebook hay un grupo de los que pasamos en algún momento de nuestras vidas por el Regimiento, en el que este tipo de recuerdos, supongo que serán bienvenidos.