Non hai moito falábavos de que, en contra do que se poida pensar, as feiras da provincia hai xa bastante tempo que entraron en declive. Creo lembrar que vos traía á memoria unha conversa do ano 1934 na que se queixaban amargamente do escaso negocio que se despachaba nelas.
Non vou desdecirme, porque a dinámica real era esa; porén, ao abrigo dunhas fotografías que atopei estes días, vou intentar trasladarvos a unha das que se considerou rentable por máis anos, e que aínda hoxe permanece activa (con notables diferenzas, vaia por diante).
Na historia queda que a vila do Arenteiro ten unha clara vinculación co Mosteiro de Oseira e, froito do bo facer daqueles monxes, tan pronto como se puido organizouse a feira; e, como sabedes, o polbo foi protagonista dende o primeiro día. Ese é probablemente o único elemento que continúa invariable xa que, a diferenza destes tempos de asfalto e limpeza???, o máis pintoresco de antano era ver o 16 e o último día de cada mes como paseaban alegremente, e cun garbo envexable, porcos, cuxos e ata algún capón e galiña; todo un espectáculo para os sentidos. Hoxe, como vos digo, o polbo é o único que resiste na feira e, se ben xa vén cocido, converteuse na estrela absoluta. Pero non se trata hoxe de recuperar a historia desta feira, senon…
Vou intentar lembrar a aqueles personaxes que no seu día eran a alma da feira carballinesa, á marxe de que moitos dos habituais de Ourense procuraban non perder a cita. Alí montaba Mario o charlatán o seu vistoso tenderete. Cunha labia esgotábel e un don de xentes case teatral, ofrecía as cotizadas mantas zamoranas —"unha por cama, e pra toda a vida"— ou vendía as famosas e afiadas coitelas de afeitar da marca Iberia, indispensables pra o aseo masculino da época. Entre supostos agasallos xenerosos e chistes varios, gañaba o público e liquidaba toda a mercadoría nun abrir e pechar de ollos.
![]() |
| Victorio |
"Nun rincón non moi afastado, situábase Remy, unha muller de recursos escénicos que se dedicaba á venda do seu milagroso bálsamo de serpe. Coa súa labia magnética, lograba atraer ao seu redor a unha audiencia fiel e barullenta que ela mesma bautizaba con retranca como a “banda do moco”. Así chamaba, cun cariño non exento de ironía, aos numerosos rapaces que a rodeaban fascinados e ansiosos por albiscar os réptiles que custodiaba vivos no interior da súa bolsa de tea. Xunto a estes feirantes itinerantes, os que xamais faltaban á cita eran os propios profesionais e artesáns da vila. Eran aqueles que a diario ofrecían os seus servizos regulares aos residentes locais, pero que nesa xornada festiva andaban á caza e captura dos clientes que baixaban desde os pobos da montaña e as aldeas circundantes, dispostos a gastar os cartos.
![]() |
| Polainas |
“Victorio” foi un personaxe moi querido na vila; deses que demostraban que vencer a adversidade só é posible con coraxe, e que renderse é de covardes. Era cego e desde cativo dedicárase á venda de prensa, voando as noticias que lle recomendaban os seus amigos como as máis impactantes para quentar a venda. Tan pronto como puido, pasouse tamén á lotaría: “Leveme un décimo, señor, mire que lle dou o gordo”. Victorio, a pesar da súa cegueira, pateaba a vila enteira; desde o balneario á praza víaselle camiñar con tal soltura que semellaba que desfrutaba dunha vista de bicho, cando só o seu porrete (garrote) o guiaba. Contan del unha anécdota tan entrañable como amarga: unha mañá, un forasteiro achegouse a pedirlle un décimo; el deullo, pero ao momento, escusándose en que non lle gustaba o número, o tipo devolveullo e reclamou os cartos. Realmente, o que lle colou era un que o cliente levaba desde facía tempo na carteira e que pensaba que non tiña premio. Cousas do karma, a fortuna quixo que, ao recoller o papel, Victorio —que de parvo non tiña un pelo— o comprobara: ¡habíanlle soplado un billete cun premio de 8 duros da época!, ¡caralliño!!!!!.
Outro habitual, sobre todo nos meses de bo tempo, era “Polainas”, un home serio que ofrecía os seus servizos como esquilador e que, segundo os meus datos, era dos pouquísimos que exercían o oficio en toda a provincia. Era un traballo de lombo dobrado; non existían as esquiladoras eléctricas e había que facelo todo a golpe de boneca. No caso de Polainas, tiña fama de ser mellor afiador que moitos dos que andaban coa roda, e é que as súas ferramentas tiñan que cortar un pelo no aire. O caso é que os afiadores eran praga na feira; nalgunha cita chegáronse a contar máis de media ducia de atarazanas. E facían falta, non crean: as tesoiras das polbeiras profesionais das que había varios na vila e nos seus arredores..., pero os foráneos tampouco perdían a viaxe. E por se fose pouca a competencia, non era raro tropezar no campo da feira cos compoñedores de paraugas. Moitos non o lembraren, pero bastantes afiadores, entre as súas múltiples habilidades, tamén remendaban paraugas e atrevíanse co case esquecido arte de arranxar olas e tarteras. ¿Imaxínadesvos hoxe intentando remendar unha tartera? ¡Como non lle poñas plastilina ou silicona...!
E pra o final deixei aos que non podían faltar, os que non tiñan nome —¿ou si?—, pero nin eles mesmos o lembraban. Algúns chamábanos "capitalistas", quizais porque intentaban vivir do capital alleo. Pero bromas a un lado, eran personaxes que, na maioría dos casos, considero entrañables; normalmente cargaban ás súas costas con historias moi duras que os guindaran á intemperie. Certo é que tamén había lambóns e pillabáns que, ás veces por simpatía, outras por pura pena e moitas por teren unha cara de cemento armado, pretendían vivir do conto.
Na vila do Arenteiro estaban os auténticos da casa, pero non era raro ver eses días a outros de paso que, pra que negalo, tamén lle daban cor e vida á feira. Pra outro día queda lembrar os que faltan: barbeiros dos de “mova o coio”, “dentistas”, a da sorte do paxariño, fotógrafos minuteiros… E moitos máis que, por desgraza, tamén viñan de fóra: trileiros, estafadores, carteristas e demais artistas da subtracción. Pero deses, mellor non falar..
"Pra pan, carne e viño: O Carballiño”
e se non, que llo pregunten o Pagán
![]() |
| Un capitalista na vila... |






















