Consejos y avisos

19/11/11

Xornada de Reflexion


Sabedes que por decisión voluntaria, decidín manter o blog á marxe da política; e creo que de momento o conseguín.
O día de hoxe, está considerado como xornada de reflexión, e se ben xa aconteceu noutras ocasións ao longo da vida deste blog; esta vez, debido á precaria situación na que se encontra o país, esixinme, se cabe ser máis escrupuloso co tema.

Hei de recoñecer, que non é doado; a ver se vai ter razón, algún amigo que sempre me di, "todo é política". Como vos digo, nesta ocasión me propuxen ser máis esixente, evitando ese tipo de contido, e podo dicirvos que do meu arquivo se foron caendo unha tras outra, a gran maioría das imaxes; unhas porque o personaxe ou personaxes, se poidan identificar dalgún xeito pola súa ideoloxía, outras porque o nome da rúa ou praza, tamén supuxese un encadre, ou mesmo pola existencia nalgún momento da historia dalgunha sede política entre os seus edificios. A maioría dos negocios, dos que se coñece o propietario, tampouco porque esa persoa podería relacionarse tamén coa súa ideoloxía (nalgúns casos penso que descoñecida, ou que non tivo relevancia nas súas actuacións, pero por se acaso...); coa mesma xustificación descarto os deportistas, eu descoñezo da gran maioría a súa adscrición, pero pode ser que algún dos meus lectores a recorde.
Que arrevesadas pódense facer as cousas cando se quere, verdade?
Ao final o problema creo que o solucionei, grazas a estes anuncios, de prensa (non vou citar o diario, xa que iso tamén podería mal interpretarse, a prensa sempre tivo relación con....).

Pero fixarvos que me tiven que ir a finais do século XIX, buscando negocios cuxo propietario non é sinxelo de identificar, e a actividade era do máis corrente; unha Peiteadora de Madrid, unha Academia de Caligrafía, un Remendador de asentos e un Vendedor de carbón e pementos mondongueros.

Se que algún posiblemente encontre algunha pega coa elección, pero por favor non lle deades moitas voltas, non as ten; limitarvos a pensar hoxe que é o mellor que podedes facer mañá.

18/11/11

Outro templete da musica?

Continuamos dándolle voltas á fantástica fotografía do amigo Cándido Ventim.
Hoxe tráiovos, outro detalle que creo que presenta a suficiente orixinalidade, como para que algún dos afeccionados á arquitectura antiga da nosa cidade lle de unhas voltas.
Sabiades da existencia dun templete de música no comezo da ponte da Burga?
Sinto que a fotografía esta tan pouco visible, pero non se me ocorreu outra forma de axudarvos a identificar a zona, que poñerlle os nomes.
Ao lado do que eu chamo templete, podedes ver perfectamente o edificio que aínda hoxe existe de Mármores Piñeiro, continuando cara á parte superior da fotografía, podemos pasear polo que hoxe é Doutor Marañón, ata que nos encontremos o muro da parte de casa dos Marqueses de Leis, que estes cederon en uso ao Colexio Cisneros, recordade que a entrada estaba pola rúa da Barreira, e houbo de ser derrubado precisamente para dar saída a Doutor Marañón.
A continuación recoñecemos o resto da fachada posterior da casa dos Marqueses, que segue en pé na actualidade.
E finalmente chamar a vosa atención sobre a antiga balaustrada da ponte da Burga, que como podedes ver orixinariamente era de pedra, e non de forxa como actualmente.
A título anecdótico, tamén vos sinalo a leira dos Taboada Tundidor, que bordeaba as Burgas, e chegaba ata o que hoxe é Doutor Marañón.

Estaban programadas a entrada de hoxe e a do luns, que rematan de momento esta serie; cando o irmán do amigo Cándido, me comunica que este tivo un accidente e está ingresado na Residencia.
A pesar da gravidade, espero que sexa capaz de recuperarse o máis pronto posible, para poder seguir gozando da súa axuda, e das discusións construtivas que con tanta frecuencia mantiñamos.
Animo Cándido.

17/11/11

Historia de la fotografía IV

Como último capítulo de esta serie, es obligado, hablar de Daguerre.
Louis Jacques Mandé Daguerre como bien afirma la Wikipedia podemos considerarlo sin ninguna duda, el primer divulgador de la fotografía, con lo cual evitamos cometer una injusticia con alguno de los implicados.
Su papel en la invención y difusión de los métodos fotográficos, es loable e innegable; y por ello es un pilar importantísimo en el desarrollo de este arte.

Nacido en Cameilles (Cormeilles-en-Parisis, Valle del Oise) , a pocas leguas de Paris en 1789, mostro desde muy joven habilidad para la pintura. Por ello entro de aprendiz, en el taller del maestro italiano Degotti, encargado de la decoración del teatro de la Opera de Paris. 

Al poco tiempo, consiguió recibir encargos para realizar el mismo las decoraciones de obras teatrales, y desde un principio, descubrió que tan importante como la imagen, era el efecto que la luz y las sombras producían sobre esta. Sus decorados llamaban la atención precisamente por lo cuidada que estaba la iluminación. 

Estos trabajos, lo condujeron. Al que sería su primer gran éxito (1822), El diorama: consistía este en grandes cuadros realistas, en los que por medio del movimiento y la iluminación, se conseguía el efecto de realidad. Los espectadores creían estar dentro del cuadro. 

Su realismo y espectacularidad, le proporcionaron el favor del gran público, por lo que Daguerre trabajaba en su perfeccionamiento, entre esos trabajos experimentaba con la cámara oscura, lo cual le llevo a contactar con un óptico de Paris, quien entre su clientela contaba con Niepce. Este personaje de quien desconozco el nombre, puso a los dos protagonistas en contacto, llegando la relación al punto de que en 1829, firmaban un contrato de colaboración, en el que Daguerre reconocía como inventor a Niepce, y el figuraba como colaborador, a cambio de que Niepce le comunicara sus avances. Al mismo tiempo Daguerre se haría cargo de la comercialización del invento. 

El éxito de los dioramas, y el fallecimiento de Niepce (1833), fueron causa de un parón en la investigación, que a partir de ahí sí que estuvo en manos de Daguerre, era necesario mejorar los resultado, pero el método ya era perfectamente válido. 

Daguerre continua experimentando, con distintos tipos de placas, y productos, consiguiendo los mejores resultados con las placas de cobre plateadas, y los vapores de mercurio, el resultado lo sumergía posteriormente en agua salada a gran temperatura, con lo cual conseguía que se fijara la imagen. 

En marzo de 1839 un incendio, destruyo totalmente el trabajo de Daguerre con sus dioramas, y se decidió a preparar la presentación del nuevo invento. 

Después de una modificación del contrato suscrito con Niepce, en la que le conservaba a sus herederos derechos sobre el invento, pero apareciendo el cómo inventor. Presenta en Agosto de ese mismo año 1839 el invento a la academia de Ciencias de Francia. 

Primer Daguerrotipo
Ante el gran avance que supone el invento, el estado francés decide adquirir los derechos, por lo que concede una pensión vitalicia de 6000 francos a Daguerre, y otra de 4000 al hijo de Niepce. 

En 1841 Isidore Niepce, en el libro Historia del descubrimiento del invento denominado Daguerrotipo, reivindica el papel de su padre en dicho invento. 

A partir de este momento, los avances son continuos, e imparables; el Daguerrotipo se populariza, y comienza su expansión, de la mano de muy diversos tipos de profesionales, desde científicos, hasta joyeros, pasando por innumerables artistas, que ven en el nuevo invento una posibilidad de conseguir un medio de vida. 

Comenzaría aquí la historia de la fotografía en Galicia, estamos en 1843 y Enrique Luard Falconier, un joyero de nacionalidad Suiza residente en A Coruña, ofrece sus servicios para la elaboración de Daguerrotipos a 50 reales. 

Familia Fabrega
En Ourense el primer dato corresponde a 1858, pero debemos suponer que tienen que existir imágenes de fechas anteriores. Hoy os muestro el primer daguerrotipo relacionado con nuestra ciudad, propiedad de la familia Fábrega.

16/11/11

Historia de la fotografía III

Niépce
Joseph-Nicéphore Niépce, es considerado por un amplio número de investigadores, como el inventor de la fotografía. Dicha aseveración es una verdad a medias; ya que el logro final del invento, no hubiera sido posible sin la colaboración de Daguerre. 

El hecho de que Daguerre según los historiadores, no obrara precisamente con mucha honradez a la hora de dar a conocer el invento;(parece ser que intento que el nombre de Niépce no constara como inventor, y para ello modifico un contrato que tenían firmado entre los dos); lleva a los estudiosos a de alguna manera intentar reivindicar el nombre del perjudicado. 

Al margen de estos temas, en los cuales no quiero entrar; creo que un análisis de los hechos, obliga a reconocer a los dos el honor de haber conseguido desarrollar la técnica fotográfica, al punto de por primera vez cumplir la definición que habíamos comentado de Fotografía 

La fotografía es la ciencia y el arte de obtener imágenes duraderas por la acción de la luz. 

Como en otras muchas ocasiones, la casualidad hace que alguien dedique sus esfuerzos hacia algo que en un principio no era su objetivo. Este fue el caso de Niépce; quien según parece comenzó dedicándose a la litografía como forma de diversión, para lo cual utilizaba los dibujos que su hijo con maestría le facilitaba; al alistarse su hijo al ejército, la poca habilidad que el tenia para el dibujo, le obligo a buscar una alternativa, y ahí comenzó sus estudios con la cámara oscura y la manera de fijar las imágenes.
Heliografía
Nos situamos en el año 1814 año en el que consta que su hijo se alisto en el ejército; y tendríamos que aguardar hasta 1818, para poder ver el primer avance importante; en ese momento, Niépce obtiene por primera vez imágenes en positivo. Hablamos de lo que el denomino Heliografía en un primer momento, distinguiendo entre Heliograbados, cuando la imagen obtenida lo era a partir de otra ya existente, y puntos de vista, cuando eran imágenes obtenidas del natural. 

Aunque el método ya era válido, seguía existiendo un problema en cuanto a la conservación de la imagen, ya que con el paso del tiempo, esta se iba desvaneciendo. 

Bodegón
Puesto en duda por algunos investigadores, se considera que la primera fotografía, la obtuvo en 1825, y se trataba de la imagen de un grabado del siglo XVII que aquí os muestro. La cual disputa tal honor al Punto de vista desde la ventana de Gras (1826); para evitar polémicas yo prefiero decir que esta es la primera imagen de un paisaje. (Existe una tercera fotografía en discordia, que es este bodegón que os muestro, pero creo que realmente es indiferente cual sea la primera, ya que todas se atribuyen al mismo autor Niépce, y sería extremadamente complicado asignarle una fecha con total exactitud

Vista desde la ventana de Gras
Esta última considerada por muchos como la primera, se expone en la ciudad de Austin (Texas, EE.UU.), y los derechos son propiedad de la Universidad de Texas.

15/11/11

A Fonte do Outeiro


Como vos prometín onte, continuo coa vista de 1906 (aprox.).
Nesta ocasión, para ensinarvos unha fonte que eu descoñecía totalmente, polo menos nesta situación. Comento o da situación, porque a estrutura desta fonte, aínda que polo tamaño da imaxen é complicado facer ningunha afirmación. Correspóndese con outras xa coñecidas, a que estivo na Praza de San Cosme e Damían, e unha das versións que tivemos da Fonte Nova, na praza do Trigo. Como sabedes estas fontes ao igual que a maioría das ourensanas, tiveron unha vida moi viaxada, coñecendo varias zonas da cidade.
Á espera de conseguir máis información; e á vista desta imaxe, podemos afirmar que no que se chamaba campo do Outeiro, (pequeno espazo verde que aínda se conserva ao lado do edificio do antigo cárcere, na fotografía apréciase que era bastante máis grande) estivo situada unha fonte; o cal non e dificil de xustificar, auga na zona non era escasa precisamente, e ainda hoxe non falta. Ahí estaban as Termas do Outeiro, e a casa de baños La Moderna un pouco mais abaixo.
A presenza desa fonte, xa xustifica a entrada, pero se vos fixades na imaxe veredes outros dous detalles polo menos de certo interese, para comprender o modo de vida da nosa cidade naqueles tempos. Por un lado, considerei necesario, poñer o nome, á rúa Progreso. Creo que se fai difícil entender como o que aparece como un camiño de terra, era a principal arteria da cidade. E por outro lado un detalle que eu considero simpático, como é ver un paisano ao lado da fonte co que parece un grupo de galiñas, ou outro tipo de ave.
Intentaremos ampliar a imaxe para ver se conseguimos apreciar e mostrarvos mellor as imaxes.