Historias Menores 12-09 M A Gonzalez García

Fiel a su cita, aqui tenemos una nueva entrega de las publicaciones de Miguel Ángel Gonzalez García, en este caso nos da una muestra de la minuciosidad, con que se gestionaban los gastos por las autoridades eclesiasticas, incluso cuando se trataba de actos relacionados con sus altos mandatarios.

Cera, mortaja, ornamento, son algunos de los gastos reflejados en la contabilidad, de unos actos, que constituian un acontecimiento en pequeñas ciudades como la nuestra.

Para leer y descargar el texto,   Clic aqui  .

A panificadora civico Militar

O amigo Javier Torres, tenme deixado autenticas maravillas fotograficas, (por certo a que onte ia de primeira e da sua colección, que esquecin decilo). Unha delas, e a que hoxe vos mostro, e que me fai sentir, duas sensacions ben distintas.

Por unha banda lembro a primeira entrada que fixen ala polo ano 2008, falando deste solar, na que todo eran dubidas, e por outra alegrome xa que gracias os amigos, hoxe temos no arquivo vistas deste vello edificio, dende todolos angulos posibles.

Espallados plo blog andan datos que falan da Cooperativa Civico Militar, dos seus fundadores, do servicio que daba, e algunha cousa mais. Pero hoxe prefiro que disfrutes da fotografia, sin liarvos con datos. Tempo teremos de recopilalos todos, e facer unha entrada en condicions.

Mais fotos do minuto

Poucas son as oportunidades que temos na actualidade, de conseguir unha imaxen orixinal, co sabor das de antes; nas festas xa non se atopan, e profesionais que poideran facelas, xa que os coñecementos sobranlle, como Lisardo Mazaira, prefire disfrutar a sua xubilación, algún dia de xeito puntual intentaremolo convencer de que nos faga unha demostración eiqui na cidade.

Eu seguindo ca busqueda de datos da historia da fotografia na nosa cidade, teño atopado algun nome mais que se ven sumar os xa coñecidos Mazaira e Sanjurjo, e os tamen coñecidos ainda que un pouco menos "duraderos", Jose Seara, Venerando Doval, Manuel Sutil e Danieliño; pero de todos os que levo atopado e o amigo Lisardo o unico accesible, ainda que como xa vos dixen non ten moitas ganas de facer traballar a minutera.

Polo de agora se temos o antoxo de facer unha destas fotografias, temos a opción de ir a Santiago de Compostela; fai anos habia un fotografo minuteiro na Herradura, que non sei se sigue por alí, o que si descubrin esoutro día, e que traballa un en Fonseca. Non vin que tivera fondos, que eran os que lle daban o ton festivo o tema, pero ainda así pode merecer a pena.

Durante a pasada exposición do AvO Ourense un Século de fotografia, tivemos a oportunidade de disfrutar dos fondos que o amigo Arcadio de Monforte tivo a bondad de prestarnos; sabemos que moitos ourensans aproveitaron pra sacar instantaneas na sala con eses fermosos fondos fotograficos, pra eso estaban. E como non, os socios do Arquivo visual Ourensán, tamen aproveitamos pra facernos unhas fotos para presumir de vehiculos.

Usando unha desas imaxes como base, fixen unhas probas dandolle aspecto de "orixinais". Eiqui volas deixo por si vos gustan. 

As imaxes de defuntos

En contra das normas do blog, e pra que de ningún xeito se poda identificar a familia, non citarei o propietario da fotografía

Levo moito tempo, negándome a publicar este tipo de fotografías, pero evidentemente non se pode esconder a realidade.

Houbo un tempo na historia da fotografía en que uníndose varios factores, converteuse en costume habitual realizar este tipo de fotografía que eu considero "tétricas".

Os antecedentes atópanse nas pinturas fúnebres que se popularizaron no século XVI, os personaxes ilustres, reis, aristócratas e persoas adiñeiradas, non tiñan inconveniente en retratarse en vida para a posteridade; con todo a maioría das ordes relixiosas consideraban como un acto de vaidade, facerse en vida ese retrato que prolongase a súa existencia, mantendo vivo o recordo; polo cal o retrato realizábase ao falecer.

En base a esa concepción de que a imaxe facilitaba o recordo, comezaron a ser habituais en todos os estamentos sociais, este tipo de fotografía. Non é estraño ver imaxes, nas que a persoa falecida colócase para a fotografía coma se continuase viva, e formase parte dunha escena cotiá familiar, de feito hoxe en día se continua maquillando e preparando ao falecido, ... Permitídeme que non profundice no tema; na rede tedes moita máis información, se o considerades preciso.

Eu vou limitarme a comentar unha parte triste, pero no fondo fermosa deste tipo de imaxes. Trátase do principal motivo polo que se obtiñan fotografías de nenos, na maioría dos casos recentemente nados, falecidos.

Este non era outro, que a crenza, de que ese ser considerábase puro, como non podía ser doutro xeito, co cal era un Anxo. Ata (supoño que sería un forma de suavizar a pena), dicíase que esa familia fora bendicida cun anxeliño no ceo.

Noutro momento, comentareivos outro tipo de fotografías, dalgún xeito relacionadas co tema, como eran as montaxes que os profesionais realizaban con persoas xa falecidas, pero aos cales retrataran en vida; a fin de poder mostrar a amigos e familiares, unha imaxe familiar imposible doutro xeito. Era moi frecuente entre familias de emigrantes.

Festas e Minuteiros

Fotografia propiedade de  Carlos Diaz.

Para que non vos colla desprevidos, avísovos que a entrada de mañá, non é precisamente das máis alegres que poboan este blog.

A temática, cando menos debo cualificala, como triste.

Debido a iso, decidín que as entradas que a flanqueen, toquen temas distendidos, e nese plan un dos meus favoritos, relacionado coa fotografía, é o dos minuteros.

Hoxe como aperitivo, e porque a fotografía meréceo, móstrovos soamente unha imaxe.

Non teño datos, pero puidese ser que deste trampantoxo fotográfico derívese a coñecida frase, de non ver tres nun burro. O tamaño da reprodución era o culpable, xa que as medidas reais son de aproximadamente 2 x 3, e xa sabemos que antigamente o uso de lentes, estaba moi limitado, se seica algún podente, levaba unha lupa ca cal mirar o reloxo.

Quen ideo a lona pensou en todo, non esquecéndose de darlle un toque picaron, fixarvos senón nas esculturales pernas da damisela; pero ao mesmo tempo casto, como demostra a posición que adoptan os acompañantes.

A min que me encantan este tipo de fotografías, sempre me chamou a atención un fallo que tiñan case que todos os profesionais que se dedicaban a estes traballos: e non era outro, que o de non aconsellar aos clientes a posición que debían adoptar, para darlle un pouco mais de verosimilitude á imaxe; tamén é posible que eles o fixesen, pero o ambiente festivo que rodeaba a escena, posiblemente fose o culpable, de que estes non fixesen nin caso. Verdadeiramente estas fotografías non eran para o recordo familiar, senón para facer unhas risas entre amigos.