A casa de Don Marcelo Macías y García

Marcelo

Estaba situada na rúa Ensino do barrio do Couto, ata fai uns tres anos, conseguiu aguantar as arremetidas da furia inmobiliaria, pero ao fin sucumbiu. Nesta casa, (que contaba cunha capela), viviu os últimos anos da súa vida Don Marcelo Macías e Garcia, acompañado das súas irmás, Flora, e a viúva de don Sebastián Martínez Risco.

Agradeciendole su colaboración os transcribo estos datos facilitados por Federico Roman Alonso, creo que una de las personas mas autorizadas en el tema.

"Esta casa de estilo galaico-asturiano fue construida en 1935, siendo su arquitecto Manuel Conde y colaborando en su diseño el pintor asturiano y catedrático de dibujo Jesús Soria González.

Constaba de bodega, planta baja, primer piso donde se ubicaba el oratorio (donado en 1997 al Museo Arqueológico Provincial, año de desaparición del edificio) y ático con habitaciones para el servicio y desván; además tenía un jardín, que se extendía por su parte trasera.

En el oratorio de esta casa se celebraron dos enlaces matrimoniales, el de Federico Alonso Blanco (viudo de Remedios Martínez-Risco y Macías) con Jesusa Martínez-Risco y Macías, y posteriormente, en el año 1953 el de Fernando Román Rodríguez con María del Socorro Alonso Martínez-Risco.

En este edificio nacieron los dos hijos de este matrimonio: en 1954, Jesús-Fernando Román Alonso, y en 1956, Federico Román Alonso.

La última propietaria de la casa fue María del Socorro Alonso Martínez-Risco, viuda de Román, nieta de Cándida Macías y de Sebastián Martínez-Risco y Pérez-Santamarina, sobrina-nieta, por lo tanto, de Don Marcelo".

Gracias de nuevo a Federico Roman por su aclaración

Albúm familiar 1

Album 1.

1914 Tuy

Esta semana vou colgar algunha fotografía persoal, para que non me protesten os que me fan os préstamos de parte dos seus recordos.

Algunha xa esta na páxina, "A Saga dos Salgado", "Mestres na arte de Cuchares", e a fotografía do meu perfil, pero vos porei unhas cantas mais para que coñezades á miña familia, iso se, as explicacións dos personaxes van ser parcas, para este blogue en case todos os casos soamente preténdese mostrar o traballo fotográfico, e a contorna en que foi obtida a imaxe.

Desexo que vos gusten

Debido á antigüidade da fotografía, á gran maioría dos personaxes non os coñecín, pero polo que me contan aí están, a miña querida "Ramonita", os meus bisavós e ata a miña tataravoa.

A Torre

Torre.

Nos anos 50 presentábase este proxecto de edificio singular para a cidade, o seu autor foi o arquitecto Alés Reinleim, e o orzamento ( alcanzaba a astronómica cifra dos 60 millóns das antigas pesetas (aprox. 360.000 € achegados pola Caixa de Aforros Provincial de Orense, Caixa Ourense), por ese diñeiro nesa zona, hoxe con moita sorte, consegues un piso de 70 metros.

Aldraba "Man de Fatima"

Esta é a mais común das aldrabas de forxa artística que se fabricaban, facíanse con pequenas variacións de deseño e tamaño; en Ourense teño localizadas mais de vinte na actualidade, e de feito aínda se poden conseguir nas ferraxerías.

De certo, estas das fotografías en concreto, son da rúa Santo Domingo, e das Burgas.

Albúm familiar 0

Abuela.

A miña avoa e dona Fita na voda da miña tía Sira (Celebrouse na igrexa da Trindade), detrás á dereita, a miña nai e a miña bisavoa paterna. (A señora da esquerda supoño que será alguén da familia do meu tío Paulino, cando o confirme poreino)