Consejos y avisos

Mail ourensenotempo@hotmail.com

En el lateral derecho del blog, tenéis las advertencias legales.

La entrada de hoy, marca el inicio de la temporada veraniega, en la que por costumbre el blog se toma unas ciertas libertades: la entrada diaria se convierte en semanal o poco mas, y los textos en ocasiones son poco mas que un par de frases. Pero es que no hay que agobiarse y de vez en cuando viene bien un descanso, ¿no???.

Importante

Antes de coger fotos del blog y compartirlas en Facebook o cualquier otra página o foro, PREGUNTAR. La mayoría son mías o de personas que no tienen inconveniente en prestarlas, pero hay algunas que por expreso deseo de su autor o propietario de los derechos no se pueden utilizar de manera indiscriminada.


13/9/13

Outro de Xulio Borrajo, o quinto.

   

Levaba demasiado tempo sen visitar o blog Don Xulio Borrajo, un dos primeiros colaboradores que tiven, (grazas á súa sobriña Marilo); e nestes días ao atoparme con esta fotografía que encabeza a entrada, decateime da súa ausencia.
   Recordaredes, e se non, podedes revisar vellas entradas, que don Xulio era un dos cantantes do Coro de Ruada, pero ao mesmo tempo grazas ao seu enxeño e graza para contar historias, nos intermedios entre actuacións e para que o publico estivese entretido, saía vestido de "home do pobo chan"; se, daqueles que fixeron acuñar o termo de "a retranca galega".

   Agora que o penso, sei de tres personaxes desas características, e supoño que a maioría de vós tamén: Joselín, Xan dás Bólas e Xullo Borrajo.

Aquí déixovos outra das súas historias:

O Cañón

" Manoel da Fontaiña, fillo do Vinculeiro, era un mozo dos mais garridos da nosa parroquia; afeito a folgansa faguia il cuantas tolerias se ll'acurrisen. Il apagaba o candil nos fiadeiros, nas festas, co seu traxe de tarabilla y'a fror na orella, armaba as veces cada pallangada del demoro, e de puro presumido q'era hastra se restregaba con albayaca pra ll'e cheirar ben as mozas. Un día o alguacil do Untamento notificoulle que tiña que ir o servicio militar. En España como e sabido, iste servicio é obrigatorio, somentes que os que poñen un depósito de cerca de mil pesetas, si habian de servir dous anos, que é o de ley, sirven soilo seis meses. Y'a istes chámanlle acolá soldados de cuota.
   Como os pais do rapaz estaban, gracias a Dios, bastante ben acomodados, acordaron que o Manoeliño fora de cuota, e como il tivera o capricho de ir servir a Madrí o pai acedeu  gustoso, pensando que naquil pobo habíanselle acabar os fumos o tolo do fillo.
   Dironlle 600 pesos, fixeronlle o aquipaxe, e alá marchou o rapaz cara aquela gran ciudade, mais alí comenzou a xuntarse con xente de rumba e tumba e frecuentar lugares de maldade e vicio y'o rapaz os quince días de chegar non tiña cadela de canto ll'e déran seus pais. Nin puxera a cuota, nin mercara o iñiforme nin pagara a pousada nin nada.
   Enton o pequeno non sabendo por donde sair non se lle acurriu outra cousa, que escribirlle os pais a seguinte carta.
Queridos padres: Me alegraré que al recibo de la presente se alcuentren buenos de salud a Dios Gracias....¡Boeno desas chafalladas que se poñen nas cartas, e que todas son iguales!
   A renglón seguido dicía:
   N'el sorteo celebrado ayer tarde me correspondió servir en Artillería, así que tendereis que mandarme 400 pesos pra mercar el cañón.
   A Nai do rapaz o oubir aquelo dixo: ¡Ay que sorte nos tivemos con iste pequeno!.
   Eu o  oubir somellante burrada pergunteille a ela: ¡E vostede chamalle sorte a ter que gastar 400 pesos a mores do que pensaban!
¡Sí señor sí -- sorte e ben sorte, porque diase conta de que tocandolle pra Artillería, témosle que mercar soilo o cañón, pero si lle toca pra Marina, había que mercarlle o barco."
Eiqui tedes a Xulio caracterizado do seu personaxe, liando un pito.
Lembrade que don Xulio empregaba un galego non moi academico; caseque como o meu, así que disimulade as patadas que sin querer damoslle o noso querido Galego.