Consejos y avisos

Os recomiendo visitar los dos blogs, ya que a partir de ahora los días que haya entrada en www.Ourensenotempo.com no la habrá en http://ovrense.blogspot.com y viceversa.

Mail ourensenotempo@hotmail.com

29/6/09

Don Antonio García Nóvoa (O Perniñas)

Fai uns días, e pola amabilidade de don Santiago Mosquera, foime presentado outro gran Ourensán, (tio avó dil) certamente oíra comentarios sobre el, e o seu grupo de amigos, pero eran iso, só comentarios.
Nestes días tiven a oportunidade de ler algunhas das súas obras, e en ocasións víñalleme á cabeza o bo de Don José Adrio Menéndez, non poderemos dicir que "Perniñas", (por certo , o alcume non me aclararon de onde procede, apúntanme dúas opcións: o reducido tamaño das súas, ou a admiración que lle causaban as das señoritas que lle rodeaban), fóra un cronista da cidade, pero si que podemos afirmar, que a través das súas cartas e poesías, (en moitas ocasións improvisadas), deixounos unhas belas e detalladas estampas daqueles anos nos que el reinaba, a primeira metade do século XX.
Grazas á lucidez de Don Antonio Rei Soto, podemos gozar hoxe a súa destreza coa palabra, nun pequeno libriño que editou "La Región" no ano 1951, baixo o titulo "Todo de ocasión", e do cal Don Antonio gardo os orixinais, formando parte da sua estimable biblioteca, (hoxe ubicada no Mosteiro de Poio).
En futuras entradas, intentareivos facilitar máis datos do Perniñas, pero hoxe quero mostrarvos, soamente unha redondilla que formaba parte dos versos que no seu día dedico a outro gran coñecido Ourensán, Don Basilio Álvarez, compañeiro de clase.
Es en clase el preferido
pues dicen que lee muy bien;
éste si que se ha cogido
por el mango la sartén.
Según conta don Antonio García no seu recopilatorio, os versos foron escritos sen mala vontade, (ainda que algo de envexa pode que houbera polo medio, o lector tiña o aprobado feito), e dinos:
" Tampoco a Don Juan* le parecio mal la cosa, por que al ir Basilio, lloriqueando a quejarse de lo que le habian hecho, le cónsolo diciéndole que no era para molestarse, Y a mi no me impuso castigo".
*Don Juan se refiere a Don Juan Sieiro catedratico de Psicología, Lógica y Etica del Instituto.
Hubo según parece un intento de tomarse la justicia por su mano, de Don Basilio, pero la operación fue habilmente abortada, ya de aquellas Don Basilio debia tener forjado su fuerte caracter, pero esa es otra historia.

No hay comentarios: